...

Όποιος δεν έχει ζήσει στο πεζοδρόμιο
αποκλείεται να ξέρει τι παει να πει να είσαι τίμιος και ειλικρινής
και ταυτόχρονα παράνομος
όποιος δεν έχει ζήσει στο πεζοδρόμιο καλά θα κάνει να το βουλώνει
όταν η κουβέντα φτάνει σε θέματα όπως η μοναξιά και η ανασφάλεια
και οποίος δεν έχει ζήσει στο πεζοδρόμιο πως να εκτιμήσει την ζεστασιά
από τα μάτια σου και την ομορφιά σου κούκλα μου;

Την μοναξιά σου ανάμεσα στους ανθρώπους...

:)

For tomorrow may rain, so I'll follow the sun.  

Spring is coming

Εμπήκε για τα καλά ο χειμώνας.  Πότε θυμάστε εσείς να βρέχει για τόσες πολλές μέρες συνεχόμενα στην Κύπρο.  Φυσικά εν πολλά καλό τούτο αλλά ουλλοι παραπονιούνται γιατί εσυνιθίσαμεν στο ηλιουι...

Τι γίνεται όμως με τον χειμώνα που κουβαλούμε μέσα μας... κάθε μέρα... είτε είναι καλοκαίρι, είτε είναι φθινόπωρο.  Το θέμα είναι η ζεστασιά μέσα μας... πόσο καλά νοιώθουμε, πόσο δίνουμε και πόσο παίρνουμε που τους άλλους.  Πόση ενέργεια ανταλλάσσουμε με τους φίλους μας, την οικογένεια μας.  Τελευταία παρατήρησα ότι είναι θέμα ενέργειας.  Τζείνο που ξέρω εν ότι χρειάζεσαι ανθρώπους που αγαπάς δίπλα σου όπως σε χρειάζονται τζαι τζείνοι. Χρειάζεσαι ανθρώπους χαρούμενους, να σε κοιτάζουν με χαμόγελο τζαι εσύ να νομίζεις ότι έλαμψε ο ήλιος μόνο για σένα τζαι εφώτισε  το πρόσωπο τζαι την ψυσhή σου.  Χρειάζεται όμως τζαι εσύ να είσαι χαρούμενος για να μπορείς να το μεταδώσεις σε έναν φίλο σου άμα εν είναι καλά, τζαι άμα καταφέρεις να τον κάμεις να χαμογελάσει εσύ εννα νοιώθεις ακόμα καλύτερα. 

Πως είναι, ξέρεις;  Να προσπαθείς κάθε μέρα να σταθείς στα πόδια σου για να κάμεις τα πράματα που πρέπει να κάμεις;  Μια αγκαλιά δια σου την ενέργεια που χρειάζεσαι για να προχωρήσεις, να συνεχίσεις να ζεις, να ευχαριστείς τον εαυτό σου τζαι τους άλλους στα πράματα που περιμένουν που σένα.  Υπομονή!

Έρκεται  η άνοιξη... η άνοιξη εν η εποχή που ξυπνά ότι ετζοιμάτουν  τον χειμώνα.  Εν η εποχή που εννα φέρει όμορφες μυρωδιές και ζεστό αέρα.  Εν η εποχή που εννα πιέννουμε περιπάτους στη πόλη, να ανακαλύψουμε καινούρια πράγματα, να πιέννουμε περιπάτους στην θάλασσα... remember yesterday walking hand in hand… Μακάρι να εν η εποχή που εννα φέρει πιο πολλή ζεστασιά μέσα μας, σε ούλους μας.  Εν η εποχή που ερωτευκούμαστε... πρέπει να ερωτευκούμαστε...μακάρι να εν η εποχή που εννα έβρουμε ανταπόκριση, αληθινή, ολοκληρωτική.  Μεν νομίζετε ότι επέλλανα... ξέρω ότι έχουμε ακόμα αρκετό καιρό αλλά εγώ άρχισα που τα τωρά να περιμένω την άνοιξη χαμογελώντας. Επήα προχτές ένα περίπατο στο χωριό και είδα μια αμυγδαλιά πολλά λιο ανθισμένη και ενθουσιάστηκα.  Spring is coming!     

Σε μια γη που ανατέλλει

Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά, θα μας πάει ο ουρανός πιο μακριά, σε μια γη που ανατέλλει.

Εγώ φταιω

Εγώ φταιω που είμαι δαμέ.  Εγώ φταιω που είμαι δαμέ για σένα.  Εγώ φταιω που είμαι δαμέ για σένα σε τούτη τη κατάσταση, σε τούτο το τρυπάκι.  Εγώ φταιω που είμαι δαμέ για σένα σε τούτη τη κατάσταση, σε τούτο το τρυπάκι χωρίς εσένα, μόνη μου.  Μόνη μου όπως ήμουν ως τωρά.  Μόνη μου όπως ήμουν τόσα χρόνια, που τότε που θυμούμαι τον εαυτό μου.  Μόνη μου να θωρώ τους τοίχους.  Μόνη μου να μετρώ τα δάκρυα...πόσα... έχασα τον λοαρκασμό.  Μόνη μου, κάθε μέρα, κάθε νύχτα, κάθε μέρα, κάθε νύχτα, κάθε μέρα, κάθε νύχτα, κάθε νύχτα, κάθε νύχτα. Τζαι ακόμα πιο μόνη μου ανάμεσα στους άλλους.  Μόνη μου.  Εγώ φταιω.

Κοιτάζω δεξιά, κοιτάξω αριστερά, κοιτάζω πίσω μου, κοιτάζω κάτω που την καρέκλα, κοιτάζω κάτω που το γραφείο να δω αν είσαι κάπου δαμέ κοντά μου και εν σε βλέπω... αλλά αφού εν είσαι δαμέ πως γίνεται να σε νοιώθω; Εγώ φταιω.  Εγώ φταιω που λειτουργώ σαν το ρομπότ.  Δουλεύκω ώρες ολόκληρες χωρίς να καταλάβω πως επεράσαν, κάμνω διαδρομές κάθε μέρα και στο τέλος κάθε διαδρομής σκέφτομαι "Μα πότε έφτασα δαμε; Που τζείνο το σημείο αφού εν επέρασα σήμερα, αποκλείεται, ήταν να το θυμούμουν". Εγώ φταιω, ξέρω το.   Εγώ φταιω που κάθε δκυο λεπτά κοιτάζω το κινητό αν έχω μήνυμα, που είμαι πουπάνω που το κομπιούτερ μπας τζαι έχω κανέναν η μέιλ.  Εγώ φταιω που γυρίζει ο νους μου. Εγώ φταιω που χορεύουν οι γραμμές του δρόμου, εγώ φταιω που σκιές περνούν συνέχεια που μπροστά μου, εγώ φταιω που τα βλέμματα των γύρω μου δείχνουν έτοιμα να με κατασπαράξουν, να με θάψουν.  Εγώ φταιω που μπαίνω μες το χώμα.  Εγώ φταιω που παρακαλώ καθημερινά να μεν υπήρχα, να μεν με ήξερε κανένας, να μεν είχα μάνα, να μεν μου απευθύνει κανένας τον λόγο.  Τούτη εν η ζωή μου, τζαι εγώ φταιω...

Εσύ φταιεις όμως που ο ουρανός εν τόσο όμορφος, τζαι το φεγγάρι, τα αστέρια που πέφτουν, η θάλασσα....

Youth is wasted

Day is wasted

Night is wasted

Dark is wasted

Light is wasted

Sun is wasted

Moon is wasted

Fresh air is wasted

Trees and flowers are wasted

Road is wasted

Eyes are wasted

Thoughts are wasted

Time is wasted

Walks are wasted

Nights out are wasted

Smiles are wasted

Tears are wasted

Dreams are wasted

Sea is wasted

Talks are wasted

Είμαι άνθρωπος...

Είμαι άνθρωπος.  Έχω δυο χέρια, δυο χέρια που από τότε που έφυγες πέφτουν κάτω άτονα όταν η καρδιά τα προστάζει να σε αγκαλιάσουν.  Βαριά καρδιά.  "Τολμώ τ’ άσωτα χέρια μου κάποια στιγμή ν’ απλώσω, τα θελκτικά σου χρώματα στην όψη σου ν’ αγγίξω, μα κάτι, σα να μην μπορώ κει που είσαι να σε σώσω, κάνει βαριά τα χέρια μου κάτω να πέφτουν πίσω..." 

Έχω δυο πόδια που κάθε μέρα με οδηγούν σε λάθος τόπο.  Ούτε αυτά υπακούν στην καρδιά που δίνει εντολές  να τρέξουν, να διασχίσουν στεριές και θάλασσες να έρθουν κοντά σου.    

Έχω δυο μάτια, δυο μάτια που σε βλέπουν συνέχεια μπροστά τους.  Να γελάς, να χαμογελάς, να κάθεσαι, να περπατάς, να κολυμπάς, να κοιτάζεις τον ουρανό, τ’ αστέρια, το φεγγάρι, να κοιτάζεις εμένα...

Έχω ένα στόμα που ψιθυρίζει συνέχεια το όνομα σου, είτε ηθελημένα, είτε άθελα του.  Διψασμένο, σε ψάχνει συνέχεια... καταριέται την τύχη του που σε είχε για τόσο λίγο μόνο... και εσύ τώρα μάλλον θα αρχίσεις να ξεχνάς...

Είμαι άνθρωπος... κι ας είχα κάτι φτερά, τα πήρες μαζί σου όταν έφυγες και μου τα δίνεις κάθε φορά που συναντιόμαστε, δεν έχει σημασία που... σε κάποιο παράλληλο σύμπαν κάπου σε μια μικρή γωνιά του μυαλού μου, σε μια παραλία σκοτεινή με έναν ουρανό κατάμεστο από αστέρια, σ’ ένα δρόμο χωρίς τέλος να κάθεσαι δίπλα μου ή ένα ζεστό απόγευμα στην παραλία πάνω στον ψηλό βράχο.

Είμαι άνθρωπος... έχω κάτι αισθήματα που χρειάζονται τροφή, μια καρδιά που χρειάζεται θάρρος για να συνεχίσει.  Νοιώθω σαν να είμαι μέσα σε ένα μπαλόνι και στέκομαι στη μέση, σ’ ένα χώρο που δεν μπορώ να προσδιορίσω.  Απλά βλέπω γύρω μου πολλές φιγούρες να στέκονται και να με παρακολουθούν, να δουν ποια θα είναι η επόμενη μου κίνηση. Εγώ δεν μπορώ να δω καλά, όλοι στέκονται στο σκοτάδι που σκεπάζει τα πρόσωπα τους.  Μιλούν, γελούν... μαζί τους γελώ και εγώ κι ας μην ξέρω το γιατί.

Με πλησιάζουν, περιστρέφονται γύρω από μένα, χαμογελώ αλλά δεν αφήνω να με αγγίξουν... ούτε να μπουν στο μπαλόνι μου.  Εκεί μέσα μόνο εσύ χωράς.  Καταφέρνουν όμως να μου μεταδώσουν τα συναισθήματα τους και τελικά αυτό μου δίνει δύναμη και θάρρος να συνεχίσω, μου δίνει τροφή.  Τροφή για τα θηρία.  Κάποιοι άνθρωποι έχουν τόσο καλή καρδιά που την αποτυπώνουν στη ματιά τους και την χαρίζουν απλόχερα με ένα χαμόγελο μεταδοτικό.  Χαμογελώ, ευτυχώς χαμογελώ... κάθε χαμόγελο εν μια αναπνοή, μια ανάσα, ένα βήμα, μια ελπίδα πως ούλλα εννα παν καλά!  Τζαι για σένα ρε παρέα, κατά της Μαριλούς...  

Είμαι άνθρωπος που να πάρει!